Het leek zo’n mooie dag te worden. Lekker vroeg op en dan naar Jos in Alphen aan de rijn. Om 6 uur waren we
al onderweg, met de camper. Daarmee doen we de verzorging voor de loop van Jos, die ter gelegenheid van zijn
verjaardag een 61 km route heeft bedacht. Raad eens hoe oud jos wordt? (Vorig jaar waren het 60 km).
Na enkele afzeggingen, helaas ook van Henk omdat de trein niet verder ging, werden de nodige foto’s gemaakt  
en kon de pret beginnen. Ik reed met de camper naar de eerste verzorgingspost, die ca 8 km verder was. Er zijn
allerlei nieuwe wegen in Alphen, die mijn Truusje nog niet kent, dus het was even zoeken en ja, ik kwam waar ik
zijn wilde. Precies op het punt wat Willem voor mij uitgeprint had. Na drie kwartier moet ik toch de eersten zien.
Misschien zijn het kleine paadjes, moeilijk begaanbaar? Na een uur nog niemand. Ze zouden toch wel rennen?
Sta ik wel op het goede punt??? Renske gebeld, onze communicatieofficier. Ze waren er bijna. Onderweg
hadden ze problemen gehad met een boer die ‘steeds’ zijn schapen uit het water moest halen. effe later waren
ze er inderdaad en na een korte pauze ging het verder.
Op de heenweg was in de camper een flesje water gevallen, weggerold en daar leeg gelopen. Dat is schoon
water en droogt wel weer. Toen ik weer aan het rijden was, viel een keukendeurkastje open en viel daar een pot
oplosthee uit. Dat spul is dol op vocht, en binnen een mum van tijd is het één natte dedder. Bij de volgende post
eerst maar opgeveegd zo goed en kwaad als het ging. De lopers waren er al snel, dus moest ik gauw even de
cola en bekertjes en koek neerzetten. Het verschil tussen de eerste en de laatste was maar een paar minuten,
dus dat was snel gedaan.
Onderweg naar de volgende post viel het andere deurtje in de keuken open en viel er een groot glas uit, in een
miljoen stukjes. Nou, ook dit snel opgeveegd en ojee, daar zijn ze alweer. Cola, koek, bekertjes, snel snel.
Gelukkig zijn ze nooit te beroerd even mee aan te pakken en was het wel snel geklaard. Bij het wegrijden moest
ik even wachten tot alle motorrijders van het gehandicaptenconvooi voorbij waren.
De weg naar de volgende post ging goed, niks gevallen en niks gebroken. Dus had ik even tijd om eitjes te
bakken. Het probleem is dat ze precies goed moeten zijn, niet te hard gebakken, mogen niet koud worden en ik
moet er een stuk of 8 gelijk klaar hebben. Stukjes spek moeten goed uitgebakken zijn, niet teveel vet eraan. Ze
vinden dat altijd wel lekker. En ook soep natuurlijk.
Op naar de volgende rust.
Van rust kwam niet veel. Onderweg viel een 6-pack cola (flessen van 2 liter, x6 = 12 kilo) op een pak melk. Dat
was gelijk zo plat als een dubbeltje, en de melk nog platter. Daar hebben we nog veel plezier van gehad.
Dagenlang heeft het gestonken naar bedorven melk, ook al had ik het zo goed als het ging schoon gemaakt.
Intussen had Ad al meer gelopen als hij eigenlijk van plan was, dus reed hij een stukje mee. Dat is altijd gezellig,
en het landschap is mooi. Oh, hier is een doodlopende weg, dan moet ik maar omrijden. Draaien op de smalle
weg met de camper is geen pretje, er zit geen stuurbekrachtiging op en de camper is groot en zwaar. Een heel
eind omgereden en toen waren we op de goede weg, we moesten zijn bij Pauline, woont op nr 38. Hoewel ik
daar vorig jaar ook was, ik herkende niets en reed er zo voorbij, we waren al bij nr 41. Even draaien en terug. Er
was wel een grote tuin, en ik draaide de camper, zodat ik naderhand gelijk kon wegrijden. Er kwam een man met
een hond en die vroeg heel vriendelijk wat onze plannen waren. We hebben afgesproken met Pauline. Oh zegt
ie, die woont op 36. Oké, bedankt. Terug naar nr 36. Niet alleen mij kwam niets bekend voor, ook ad, hij zei: ik
weet niet wie die vrouw is, maar dat is niet Pauline. Weer gedraaid, wat een karwei, en we kwamen het mannetje
met hond weer tegen. ‘we moeten een andere Pauline hebben, die woont in dolce vita nr 38. Ja, dan moet je
verder deze weg af, dat zijn nog wel een paar bochtjes!! En inderdaad, een heel eind verder vonden we nog een
nr 38. We stonden er nog geen minuutje, het tafeltje stond nog niet buiten, en daar waren de lopers alweer.
Pauline had de koffie klaar, heerlijk!
Bij de volgende posten werd de afstand tussen de eerste en de laatste loper steeds groter en sommigen wilden
wat langer blijven zitten. Dus werden de stoelen uitgehaald en zaten ze lekker in het zonnetje. Toen de laatste
op weg ging, heb ik alle stoelen in de camper gelegd, immers die hadden we direct toch weer nodig. Bij de
volgende halte bleek dat het klepje achterin niet goed gesloten was geweest, onderweg opengegaan en wie
weet wat er onderweg uitgevallen was. De stroomkabels hingen er gedeeltelijk uit, maar waren nog wel
compleet. Ook telde ik een even aantal schoenen. Op het veldje stond een gezelschap, vrijwilligers van een
vereniging, die hun jaarlijks uitje hadden.
We waren gauw genoeg bij het eindpunt, de Walmolen, en we hebben er heerlijk soep gegeten en lasagne. We
zaten gezellig in de voortuin.Jos had echt veel moeite gedaan en het smaakte heerlijk.
Een dag in de wet van Murphy wordt afgesloten met een onvoorstelbaar onweer onderweg. In de camper, waar
je wat hoger zit, op de snelweg, kun je zo mooi alle bliksemflitsen zien. Om 23 uur waren we op de camping en
keken terug op een lange, gezellige, maar enerverende dag.