Amsterdam marathon 2011

Welk een vreugd!! Het kwam eigenlijk zo: we moesten ons om half negen melden in
de sporthal, maar we konden niet voor 9 uur op de camping terecht. Dus we gingen
meteen ‘s morgens vroeg naar de hal, en ik zou later de camper naar de camping
brengen. We waren er als eersten en hebben het mooi achteraan geparkeerd. Toen
ik later de camper wilde wegbrengen, viel mij op dat niemand zich eraan stoorde dat
we daar stonden. Er was inmiddels wel een parkeerwacht gearriveerd en Annemarie
ging eens met hem praten. Hij was totaal niet geïnteresseerd in de camper en de
parkeerplaats was bedoeld voor standhouders en standbezetting. Aangezien wij ook
twee dagen als standbezetting fungeerden, vonden we dat we mochten blijven staan.
Kei gemakkelijk, geen openbaar vervoer van ca 1 uur naar de camping, goedkoper,
enz. We hadden toch wc en douche bijdehand en verse koffie bij de vrijwilligers.

De dagen op de stand waren leuk. We zagen de andere vrijwilligers van vorig jaar,
leuk iedereen weer te zien. Nia zorgde ervoor dat we in clubkleren kwamen.  En de
lopers die voor informatie komen, dat is natuurlijk voor mij een makkie. Ik heb intus-
sen wel enkele keren in Amsterdam gelopen en ik weet intussen wel waar de start is,
waar je de bagage kunt inleveren, waar je kunt douchen, waar enz. Allemaal beken-
de vragen. Leuk hoor om die lopers uit alle landen (83) te zien.
Ook werden we nog even op een aparte tafel ingezet, waar de gasten van Tata hun
startnummer konden afhalen. Dat was niet zo best. Heel chaotisch. Volgens de dame
die het ons uitlegde, kwam het omdat Tata nog niet zolang geleden besloten had om
sponsor te worden. Op drie verschillende lijsten moest het afgevinkt worden en aan
gezien dit een Indiaas bedrijf is, hebben die mensen namen die je niet meteen her
kent, wat een ellende. Het ging niet bijzonder snel. En als ze dan eindelijk hun T-shirt
en startnummer hadden, moest het T-shirt geruild worden voor een andere maat. Zij
zijn een beetje kleiner, maar sommigen veel breder. Opvallend ook dat er geen
marathonlopers bij waren, alleen kinderen en 8km-lopers. Dat krijg je dus met gratis
aanmeldingen.
Alex en Cis waren als vrijwilliger bij de startnummeruitgifte en dus werd er regelmatig
heen en weer gelopen. Effe buurten, effe van die ene vierkante meter af. Leuk hoor!!
’s Avonds waren we uitgenodigd door Wim Reumkens en zijn liefste, Marion, om te
vieren dat hij zijn 100ste ging lopen zondag. We hebben heerlijk gegeten en het was
reuze gezellig.
Toen werd het zondag en moesten we zelf aan de bak. Annemarie kon op de fiets
van Alex en heeft een heel groot deel naast mij gefietst, ik op de weg, en zij op het
fietspad. Het eerste rondje langs het Vondelpark heeft ze niet gedaan, dat is wat
moeilijker uitvoerbaar. Ze had het sjaaltje van Boxmeer met ‘hallo’ en stond daarmee langs de kant.
Sommige lopers reageerden met ‘hallo’ , en een enkeling riep zelfs:
‘hé Boxmeer !!’ (Er is een prijsvraag in Boxmeer, wie de leukste foto instuurt met het sjaaltje).
De volgende morgen, zondag, zagen we vele bekenden, Renske en Jet die gingen
pacen, Gijs, Wim, Alex, Rudy, John en Lianne, die haar 25ste liep!! Eco loper Kees
moest er ook zijn, maar we hebben hem niet gezien, komt waarschijnlijk door zijn
snelheid.
Het lopen was geen pretje die dag, oftewel, het ging voor geen meter. Na een moei-
zame start gingen de kilometers traag voorbij. Ik had gehoopt binnen 5 uur te lopen,
maar het werd toch nog wat meer. Gelukkig was ik niet de laatste en kroop ik ruim
binnen de limiet tijd binnen. De laatste kilometers werd ik veel ingehaald door de
halve marathon renners, en dat is geen pretje. Ik heb het geluk dat ik wat groter ben,
maar een andere renner uit Zweden werd regelmatig aan de kant geduwd.
En toen stond daar bij de finish mijn liefje met ‘hallo’. Yes!  Nog even een rondje
stadion en het felbegeerde lintje in ontvangst genomen. Wel een streepje bij, maar het heeft
wel veel  moeite gekost dit keer.

Oja, volgend jaar weer.