Decke Tönnes

Heinz Jäckel en ik hadden Andreas de organisator van deze Quassel-
marathon beloofd om de langzaamste groep te begeleiden. Om 6 uur
‘s morgens werd ik door Heinz wakker gebeld met de vraag of ik ook
zeker wel kwam, het had ‘s nachts flink gesneeuwd en ijskoud buiten,
-12 graden in Hennef!! Nu wilde ik mij niet laten kennen en verzekerde
Heinz dat ik op tijd aanwezig was. Annemarie was samen met haar
moeder Harriet genegen wederom enkele verzorgingsposten in te
richten.
Onderweg werd het steeds kouder (zelfs tot min16 gr!!) en wij waren
benieuwd wie zich met dit weer deze Quasselmarathon wilde aandoen.
Drie lopers hadden zich afgemeld en zo stonden er zaterdagmorgen om
10 uur 8 langzame lopers aan de start, Behalve Heinz waren dat onder
andere Stefan Vilvo uit Düren, Bernd en Erika uit Mönchen-Gladbach,
Karl-Ernst Rösner uit Haan en nog twee lopers Gerd en John die er voor de eerste keer bij waren.
Bibberend aan de start, maar na enkele kilometers viel het eigenlijk wel
mee met de kou. Het was een droge kou, windstil, en het was goed vol
te houden, voor de bikkels dan. Heel anders verging het Annemarie en
mijn auto. Die kon er niet zo goed tegen, die auto dan. Dat was vooral te
wijten aan de sommer-reifen. Die zaten in een mum van tijd vol sneeuw
en gingen dus echt niet meer bergop. Geen enkele grip. Ook de rem-
schij­ven begonnen te protesteren en er ging steeds een waarschuwingslampje branden.
Ongeveer twintig meter voor de eerste
rust bleef de auto staan, midden op de weg. Gelukkig bood er iemand
aan om te helpen. Deze heeft samen met Annemarie de auto van de
weg geduwd en op de parkeerplaats gezet.
Als je loopt, valt de kou wel mee, maar stilstaan dat is iets heel anders.
Ook voor de verzorging, bibberende handjes en voordat de soep goed
en wel was ingeschonken, was ie al lauw. Vlug dus verder gegaan.
Tijdens het lopen kwam er al een smsje dat de weg bergop bij Bad
Münstereifel helemaal vol sneeuw lag en dus echt niet bergop te rijden
was met die zomerbandjes. Dus viel voor ons enkele verzorgingsposten
uit. Gelukkig stond Gisela bij Decke Tönnes en hadden we toch wat te
drinken (bij km 23).
Tot hier was het zwaar werken geweest. Veel nog niet belopen,
besneeuwde weggetjes en paadjes. In de klim naar de Decke Tönnes
waren de houthakkers flink aan het werk geweest, en zo zag ook het pad
uit. Maar vanaf hier was het een stuk gemakkelijker het hoogste punt
was bereikt en er zouden nog maar enkel klimmetjes volgen. Hoofd-
zakelijk ging het nu toch bergaf.  Annemarie had ge-sms-t dat ze bij de
Steinbachtalsperre was aangekomen. Bij km 33. Hoera.
Na deze laatste verzorging restten ons nog slechts 11 km tot het einde.
Op 2 km voor het einde werden we ingehaald door een deel van het
snelle groepje, dat 1 uur na ons vertrokken was. De laatste kilometers
kon ik nog effe met Martin (van Nieuwenhoven) bijkletsen en heb ik mijn
voorfietser voor Limburgs Zwaarste gevonden. Zodat Henk Geilen niet
meer hoeft te verdwalen.
Bij een snelle kop thee aan de finish (verrassing: Lianne was daar!!)
Bedachten we het was een echte winterse marathon, het was afzien,
sneeuw en kou (errrrrg koud), puur natuur, maar een om niet te
vergeten.
Helaas hebben we Henk niet meer gezien. Hij zal toch niet een kortere
route via de snelweg gezocht hebben?? Jammer genoeg konden we niet
meer op het antwoord wachten, we moesten naar André Rieu (kerst-
kadootje voor mama).


19 Dezember 2009 / 21:50

Der Decke Tönnes bot heute rund 10 cm Schnee und frische Tempera-
turen.Die langsame Gruppe um Willem Mütze und Heinz Jäckel ließ sich
insgesamt 6½ Stunden Zeit um Mensch und Material zu testen. Meine
Hose und Mütze von thoni mara haben sich bewährt, aber ich hätte doch
besser meinen Buff und das zweite Paar Handschuhe mitnehmen sollen.
Zwischenzeitlich bin ich mit den Händen in der Tasche gelaufen, um die
Finger aufzuwärmen, und mit erstarrtem Gesicht lässt sich schlecht
plaudern. Gelegentlich bremste das Gelände den Vortrieb, wenn der
Schnee etwas tiefer und der Untergrund schwer einzuschätzen war, wie
die Passage zum Decke Tönnes hinauf, die mit den Spuren der
Holzgewinnung übersät war.
Sonnenschein und teilweise unberührte Wege boten ein tolles Lauf-
erlebnis, von dem die modischen Eiszapfen an den Bärten zeugten.
Die schnelle Gruppe holte uns wieder kurz vor dem Ziel ein, insgesamt
war die Teilnehmerzahl aber deutlich niedriger als beim letzten mal. Da
das anschließende gesellige Teetrinken in der Garage heute ungünstig
gewesen wäre, konnten wir uns im Wohnzimmer der Butz’ aufwärmen.
Die nassen Schuhe haben wir natürlich ausgezogen, und wer kein
zweites Paar für die Heimfahrt dabei hatte, hätte sie lieber drinnen auf
die Zeitung stellen oder Säge und Brechstange mitnehmen sollen
– remember: 15 Grad minus ;-))
Für Gerd war es die erste Distanz jenseits Marathon und auch wenn es
nicht viel darüber war, war die lange Zeit des in Bewegung seins ein
gutes Training. Für mich war es ein Test für den Nord Eifel Ultra.
Stefan Vilvo  
 
 
 
Hier die Fotos - bis die Akkus einfroren, met dank aan Gerd.