Mijn elfhonderdste, in Belfast!! (samen met Annemarie)

Het begon allemaal bij  Amsterdam marathon, waar annemarie de verloting won voor een reisje voor twee, en ik mocht mee. We kregen de reis naar Belfast, het verblijf in een goed hotel, en het startgeld van de marathon, een niet geringe prijs!!
Voorgaande weken heb ik nog precies drie marathons gelopen, zodat het precies de 1100ste werd, en die wilde ik samen met annemarie lopen. Je krijgt hier nl royaal de tijd en gezien haar conditie…..

Na aankomst moesten we ons melden in city hall, het stadhuis van belfast: een prachtig gebouw!! Wat een startlokatie!!
Nadat we een charity organisatie (orgaantransplantatie) geld gegeven hadden, werden we als echte vips behandeld.

De organisatie bracht ons naar ons hotel. In plaats van eetbonnen kregen we een gouden kaartje, met daarop in hoofletters UNLIMITED, dat was nog eens ’n prijs, we hebben er geen misbruik van gemaakt, hoor. Behalve die champagne dan!

Omdat we vorig jaar al in Belfast waren en de stad bezichtigd hadden, zijn we nu naar Newcastle, Ierland gegaan. Een klein plaatsje aan de zee, maar er was geen strand zoals we dat kennen in Nederland.

Maandag de marathondag. Eerst een full irish breakfast, (waarom moeten we dan altijd aan Theo K denken?? Een stralende dag, ’s morgens lekker fris, maar de hele dag volop zon. We hebben geen wereldtijd gelopen, maar wel veel plezier gehad. Het parcours is niet vlak te noemen, het gaat behoorlijk op en af, er zit een stijging in van wel 3 kilometer. Het mooiste stukje gaat wel langs de rivier, het industriegebied is iets minder.
De organisatie is goed, er is elke paar km een drinkpost, bijna overal is ehbo en het is de enige zover ik weet, waar ze met de pot vaseline klaar staan.

Na afloop van de marathon zijn we gelijk naar het hotel gegaan, daar werd vorig jaar champagne gegeven aan de lopers. Maar dit jaar niet meer. Maar, zei de barkeeper, u heeft toch een Unlimited kaart??!!
Hij nam een fles en twee glazen, en toen ging er een brandalarm. We moesten allemaal naar buiten, de fles en glazen mee. Alle hotelgasten stonden aan de overkant op de stoep, sommige lopers waren al gedoucht. Dave Mayor was er ook met zijn beide dames (eentje had de haarborstel nog in de hand). Op straat werd de koppen geteld van de gasten en kamernummer genoteerd.
De brandweer kwam, er werden slangen uitgerold, heen en weer gerend, brand geblust. Er was veel rook.
Het bleek een brandje in een van de containers, de gevolgen hadden desastreus kunnen zijn. We stonden in onze loopkleren en hadden werkelijk helemaal niets bij ons. Geld, pasjes, paspoort, alles lag in de kamer.
Na een dik uur mochten we weer naar binnen, maar nog niet naar de kamer. Dus nog een rondje Unlimited.

Dinsdag het laatste ontbijt, laatste rondje door Belfast, afscheid van het personeel van Premier Inn. Sommigen hadden ons herkendvan het vorig jaar. Toen naar het vliegveld.
Tijdens onze vlucht bleek er iets niet goed te functioneren en er werd een noodlanding aangekondigd. Amsterdam zou niet haalbaar zijn, we moesten naar Luton. We hebben er eerst rondgecirkeld. Het vliegverkeer werd stilgelegd en de brandweerwagens stonden klaar. Hoe meer gezegd werd dat we ons geen zorgen hoefden te maken, hoe meer we dat toch deden. Maar de landing ging smooth, zoals anders.
We mochten het vliegtuig niet uit, er moest eerst van alles gecontroleerd worden. Alles volgens de veiligheidsprocedures. Na drie kwartier mochten we overstappen in een ander vliegtuig dat ons naar Amsterdam bracht.

Oja, beslist geen aanrader: holiday car parking.
We hadden op internet gezocht naar een goedkope parkeermogelijkheid en deze service gevonden. Je kunt er parkeren en ze brengen je met de shuttle naar schiphol. De site zag er goed uit en we hebben er gereserveerd. Precies op tijd waren we daar, maar er was geen mens. Wel heeeel veel auto’s, het stond er vol als een potje met pieren. Nadat we gewacht, en later gebeld hadden, kwamen ze. Twee jonge knapen, eentje uit Marokko afkomstig. We kregen een grote bek dat we nog best op tijd zouden komen en dat we daar nog lang genoeg op de bankjes konden zitten. De auto moesten we onafgesloten, sleutel er in, midden op de straat laten staan. Ze brachten ons en nog een stel eerst naar Schiphol en daarna zouden ze zelf de auto’s parkeren. Vervolgens reed het marokkaantje met veel te hoge snelheid, over witte lijnen, door rood licht, links en rechts inhalend, zo hard mogelijk door de bocht, naar Schiphol, waar we eerst moesten bijkomen van de schrik.
Op de terugweg reed de collega, maar die heeft bij dezelfde rijschool les gehad, dus ik was weer blij dat ik kon uitstappen.
Helaas konden ze mijn auto niet vinden, het duurde wel drie kwartier voordat mijn zwarte bolide kwam voorrijden. Jonge jonge!!

Met meer als 24000 lopers was de Belfast marathon een groot succes geworden, niet alleen voor de organisatie, maar ook voor ons.